Διαβάζοντας τον ορισμό της λέξης μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό ένα θέμα, το οποίο νομίζω απεικονίζει ακριβώς το μεγαλύτερο δίλημμα των ημερών μας...
Όχι δεν είναι οικονομικό το δίλημμα, αν και ξέρω ότι οι περισσότεροι αυτό σκεφτήκατε. Το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό (και όμως γίνεται!).
Η κυβέρνηση έχει να πάρει μια πολύ σημαντική απόφαση, τις συνέπειες της οποίας δε μπορεί να εκτιμήσει κανείς. Σήμερα, 8 Μαρτίου 2011, μπαίνουμε στην 43η μέρα της απεργίας πείνας των μεταναστών που έχουν καταλύσει στο κτίριο "Υπατία". Ήδη 89 από τους 300 έχουν μεταφερθεί στο νοσοκομείο με σοβαρά συμπτώματα αφυδάτωσης και μυικών σπασμών, ενώ αρκετοί από αυτούς είναι στα πρόθυρα νεφρικής ανεπάρκειας και άρα μόνιμων βλαβών... αν τελειώσει κάπου εδώ το θέμα. Το πρόβλημα είναι ότι δε φαίνεται να τελειώνει εύκολα και ο πρώτος θάνατος μετανάστη φαίνεται να είναι πολύ κοντά.
Μερικοί θα πείτε "και δεν πεθαίνουν όλοι; έχουμε τόσα προβλήματα, έχουμε και τους μετανάστες με τα αιτήματα τους". Εύκολο να το λες όταν δεν είναι δικιά σου ευθύνη. Τι θα κάνατε αν έπρεπε να πάρετε εσείς την απόφαση όμως; Θα καταδικάζατε 300, αποφασισμένους για όλα, ανθρώπους σε θάνατο, ενώ έχετε τη δύναμη να ικανοποιήσετε τα αιτήματα τους; Πραγματικά δεν ξέρω αν μπορείτε να απαντήσετε, μιας και δε μπορείτε να βιώσετε ακριβώς το μέγεθος της ευθύνης. Και όποιος επιμένει, θα παρακαλούσα να δει το παρακάτω βίντεο και να το ξαναπεί:
Αυτοί οι άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους, είναι σίγουροι ότι δικαιούνται αυτό που ζητάνε και είναι έτοιμοι να πεθάνουν αγωνιζόμενοι για αυτό. Όταν είσαι αντιμέτωπος με τέτοιου μεγέθους αποφασιστικότητα, πρέπει να είσαι πολύ σκληρός για να αντισταθείς. Και η βασικότερη αντίσταση σου θα είναι ενάντια σε ότι σε κάνει "άνθρωπο".
"Ε, ας τους ικανοποιήσουν τα αιτήματα να τελειώνουμε", θα πείτε.
Ποιο είναι όμως το αίτημα τους; Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών!
Τι λες τώρα;! Και τι θα γίνουμε εμείς; Πως θα μας συντηρήσει όλους αυτό το κράτος, ειδικά στα χάλια που είναι τώρα;
Ξαφνικά γίνεται θέμα δικής μας επιβίωσης. Ξαφνικά ξυπνάει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της προστασίας της δικής μας ύπαρξης. Κι αν τους δώσουμε δικαιώματα και μετά θέλουν κι άλλα; Κι αν ξανακάνουν απεργία πείνας άλλοι με άλλα αιτήματα; Τι θα κάνουμε; Θα "λυγίσουμε" ξανά; Και μετά, μετά τι; Πως θα αντιμετωπίσουμε 2 εκατομμύρια μετανάστες που θα βγουν από τη σκιά της ωραίας μας ζωούλας για να διεκδικήσουν μέρος της; Γιατί δεν πρέπει να γελιόμαστε, δίπλα μας είναι ήδη και εμείς στρουθοκαμηλίζουμε τόσο καιρό. Στο περιθώριο της ζωής μας υπάρχουν και τους νιώθουμε και τώρα, αλλά τους αγνοούσαμε. Αυτό όμως είχε ημερομηνία λήξης και η ικανοποίηση των αιτημάτων τους μπορεί να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας (sic) και ότι βγει από εκεί θα αλλάξει για πάντα τη ζωή μας! Πως παίρνεις μια τέτοια απόφαση για να σώσεις 300 ζωές... "αμφιβόλου αξίας" (όσο μπορείς να πεις κάτι τέτοιο για οποιαδήποτε ζωή) για το μέσο Έλληνα.
Ακροαριστερά στοιχεία περιμένουν τον πρώτο θάνατο για να εκδηλώσουν την οργή τους, ενώ ακροδεξιά στοιχεία περιμένουν την ικανοποίηση των αιτημάτων για να εκδηλώσουν τη διαφωνία τους. Καμιά από τις δύο "εκδηλώσεις" δεν αναμένεται να είναι ειρηνική και η πλειοψηφία του κόσμου θα υποστεί τις συνέπειες τους με κόστος που μπορεί να εξαργυρωθεί και σε αίμα.
Η αντίστροφη μέτρηση τελειώνει! Πρέπει να παρθεί μια απόφαση τώρα! Καλή φώτιση σε όποιον έχει την "τύχη" να έχει αυτό το δίλημμα και... καλή τύχη σε όλους εμάς τους υπόλοιπους!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου