
Η Ιαπωνία πριν από μία εβδομάδα δέχθηκε απανωτά πλήγματα: καταστροφικό σεισμό, σαρωτικό τσουνάμι, πυρηνικό ατύχημα και όλα εν μέσω χιονοθύελλας και θερμοκρασιών υπό το μηδέν. Ακόμα και οι ταινίες καταστροφής που παρακολουθούμε κατά καιρούς, δεν μπορούν να προσεγγίσουν το μένος της φύσης σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πλανήτη.
Είναι αξιοσημείωτο το πόσο οργανωμένη/προετοιμασμένη ήταν η χώρα για πιθανά σενάρια καταστροφής. Και όμως...
αυτή τη στιγμή οι νεκροί και οι αγνοούμενοι είναι πάνω από 16.000 ενώ πάνω από 400.000 φιλοξενούνται σε καταφύγια όπου τουλάχιστον παρέχονται τροφή, νερό και θέρμανση. (Ας μην παρασυρθώ εδώ στην ανάλυση αντίστοιχων καταστάσεων σε ελληνικές συνθήκες).
Όλοι παρακολουθούμε με θλίψη τα γεγονότα και κουνάμε το κεφάλι συγκαταβατικά μπροστά στις τραγικές εικόνες. Αλλά ας φανταστούμε για λίγο να βρισκόμαστε στο πουθενά, χωρίς σπίτι, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς να ξέρεις καν προς τα πού να κατευθυνθείς σε μια κατεστραμμένη, λασπωμένη πόλη. Και καλά να είσαι μαζί με τους ανθρώπους σου. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που οι δικοί σου είναι αγνοούμενοι και σήμερα σου ανακοινώνουν επισήμως ότι σταματούν οι έρευνες διάσωσης, καθώς οι πιθανότητες ανεύρεσης επιζώντων μετά από 7 ημέρες και τόσο πυκνό χιόνι είναι μηδαμινές;
Ο άνθρωπος όμως είναι από τη φύση του ευπροσάρμοστο ον. Πάντα βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει. Θα χτίσει πέτρα-πέτρα ένα καινούριο σπίτι, θα αναδομήσει πόλεις, θα επανενταχθεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, με ποιά ελπίδα να παλέψει όταν η πυρηνική καταστροφή είναι ένα από τα πλήγματα; Πώς να ‘χτίσει’ ξανά το μέλλον πάνω στα ραδιενεργά ερείπια;
Εμείς σύντομα, καλώς ή κακώς, θα ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα, με τα μνημόνια, με τα γιαούρτια του Πάγκαλου (αυτά που τρώει το βράδυ για τη δίαιτα εννοώ) και με τα DVD της Τζούλιας. Εύχομαι όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν τα χειρότερα σενάρια πυρηνικής κρίσης και να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια για όσο χρόνο τους απομένει. Μάλλον το ίδιο πρέπει να ευχηθώ για όλους μας…
Είναι αξιοσημείωτο το πόσο οργανωμένη/προετοιμασμένη ήταν η χώρα για πιθανά σενάρια καταστροφής. Και όμως...
αυτή τη στιγμή οι νεκροί και οι αγνοούμενοι είναι πάνω από 16.000 ενώ πάνω από 400.000 φιλοξενούνται σε καταφύγια όπου τουλάχιστον παρέχονται τροφή, νερό και θέρμανση. (Ας μην παρασυρθώ εδώ στην ανάλυση αντίστοιχων καταστάσεων σε ελληνικές συνθήκες).
Όλοι παρακολουθούμε με θλίψη τα γεγονότα και κουνάμε το κεφάλι συγκαταβατικά μπροστά στις τραγικές εικόνες. Αλλά ας φανταστούμε για λίγο να βρισκόμαστε στο πουθενά, χωρίς σπίτι, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς να ξέρεις καν προς τα πού να κατευθυνθείς σε μια κατεστραμμένη, λασπωμένη πόλη. Και καλά να είσαι μαζί με τους ανθρώπους σου. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που οι δικοί σου είναι αγνοούμενοι και σήμερα σου ανακοινώνουν επισήμως ότι σταματούν οι έρευνες διάσωσης, καθώς οι πιθανότητες ανεύρεσης επιζώντων μετά από 7 ημέρες και τόσο πυκνό χιόνι είναι μηδαμινές;
Ο άνθρωπος όμως είναι από τη φύση του ευπροσάρμοστο ον. Πάντα βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει. Θα χτίσει πέτρα-πέτρα ένα καινούριο σπίτι, θα αναδομήσει πόλεις, θα επανενταχθεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, με ποιά ελπίδα να παλέψει όταν η πυρηνική καταστροφή είναι ένα από τα πλήγματα; Πώς να ‘χτίσει’ ξανά το μέλλον πάνω στα ραδιενεργά ερείπια;
Εμείς σύντομα, καλώς ή κακώς, θα ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα, με τα μνημόνια, με τα γιαούρτια του Πάγκαλου (αυτά που τρώει το βράδυ για τη δίαιτα εννοώ) και με τα DVD της Τζούλιας. Εύχομαι όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν τα χειρότερα σενάρια πυρηνικής κρίσης και να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια για όσο χρόνο τους απομένει. Μάλλον το ίδιο πρέπει να ευχηθώ για όλους μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου