Ο τίτλος είναι ίσως η απόδειξη ότι υπάρχει ελπίδα στην εποχή που ζούμε. Είναι οι ιαχές των ελλήνων φοιτητών στη Γαλλία, όταν είδαν τον κύριο Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Κυβέρνησης να εμφανίζεται σε εκδήλωση προς τιμήν του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά. Και τι εννοώ με το "υπάρχει ελπίδα";
Εννοώ ότι... επιτέλους... οι πολιτικοί μας θα συνειδητοποιήσουν ότι οι πράξεις και τα λόγια τους επηρεάζουν και τη δικιά τους ζωή. Δε θα νιώθουν την άνεση, που απολάμβαναν μέχρι τώρα, ζώντας στον αποστειρωμένο μικρόκοσμο τους.
Θα καταλάβουν ότι όταν μιλάνε, θα πρέπει να σκέφτονται πρώτα....
ότι όταν παίρνουν μια απόφαση ή ψηφίζουν ένα νομοσχέδιο, κάποιος θα τους κρίνει...
ότι αν συνεχίσουν να πιέζουν τα κοινωνικά στρώματα με τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνουν "ελαφρά τη καρδία", αυτή η πίεση θα τους γυρίσει μπούμεραγκ και θα σκάσει στις δικές τους ζωές...
Προς το παρόν αυτή η αντίδραση παρατηρείται πιο έντονα στο εξωτερικό, όπου οι φοιτητές και γενικότερα οι Έλληνες μπορούν να είναι πιο αντικειμενικοί, όπου δε φοβούνται μη στοχοποιηθούν και έχουν προσωπικό κόστος. Επειδή στο εξωτερικό ΔΕΝ έχουν ανάγκη τους πολιτικούς για να δουλέψουν, για να κάνουν καριέρα, για να επιβιώσουν. Και άρα μπορούν να τους κρίνουν ελεύθερα και άρα μπορούν να τους κατακρίνουν όπως τους πρέπει...
Παραθέτω το βιντεάκι από τις αντιδράσεις των φοιτητών και ελπίζω να έχουμε σύντομα παρόμοιες αντιδράσεις και στην Ελλάδα. Αυτοί που κατάντησαν την Ελλάδα παραπαίδι και επαίτη της Ευρώπης, θα πρέπει να γιουχάρονται σε κάθε δημόσια εμφάνιση τους. Αφού η διεφθαρμένη ελληνική δικαιοσύνη αδυνατεί να τιμωρήσει τους υπεύθυνους, μας μένει η τιμωρία τους μέσω της λαϊκής κατακραυγής και η σταδιακή αποπομπή τους από την ελληνική κοινωνία. Αφού δε μπορούμε να τους βάλουμε να πληρώσουν, τουλάχιστον να φύγουν να μην τους βλέπουμε. Μας χαλάνε οι φάτσες τους... ας το καταλάβουν!

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΙδιαίτερα η φάτσα του κυρίου αντιπροέδρου προσωπικά με χαλάει πάρα πολύ,αφού μου θυμίζει ένα κοντόχοντρο bulldog που μου την είχε πέσει μια φορά...αλλά έφαγε τις κλοτσιές του και έφυγε τρέχοντας και κλαψουρίζοντας...μόνο φωνή ήταν τελικά το άτιμο.Οταν είδε τα σκούρα το έβαλε στα πόδια ο χοντρομπαλάς...εχμ συγγνώμη,το σκυλάκι ήθελα να πω...
ΑπάντησηΔιαγραφή